Dy rrjedha të fuqishme të erës diellore pritet të arrijnë Tokën gjatë 16 dhe 17 shtatorit, duke krijuar kushtet për stuhi të lehta gjeomagnetike. Fenomeni mund të sjellë edhe një rritje të mundësisë për shfaqjen e aurorës boreale në gjerësitë veriore.
Burimi i aktivitetit janë dy vrima koronale të krijuara në atmosferën e jashtme të Diellit. Pavarësisht emërtimit, këto struktura nuk janë çarje fizike në sipërfaqen diellore, por rajone ku plazma ka dendësi dhe temperaturë më të ulët krahasuar me zonat përreth.
Në këto rajone, konfigurimi i fushës magnetike të Diellit lejon që grimcat e ngarkuara të largohen më lehtë drejt hapësirës. Për pasojë, formohen rrjedha të erës diellore me shpejtësi më të lartë, të cilat mund të arrijnë deri në afërsi të Tokës.
Kur këto grimca ndërveprojnë me magnetosferën, mburojën magnetike që rrethon planetin tonë, mund të shkaktojnë ndryshime të përkohshme në mjedisin magnetik të Tokës.
Sipas parashikimeve, aktiviteti mund të arrijë nivelin G1 në shkallën e stuhive gjeomagnetike. Kjo është kategoria më e ulët e një sistemi klasifikimi që shkon nga G1 deri në G5, ku nivelet më të larta lidhen me fenomene shumë më intensive.
Një prej efekteve më të dukshme të aktivitetit gjeomagnetik është aurora boreale. Nëse kushtet janë të favorshme, fenomeni mund të bëhet më i dukshëm në rajonet veriore dhe, në raste të caktuara, zona e dukshmërisë mund të shtrihet përkohësisht më në jug se zakonisht.
Aurora krijohet kur grimcat energjike të ardhura nga Dielli ndërveprojnë me atomet dhe molekulat në shtresat e sipërme të atmosferës së Tokës. Energjia e çliruar gjatë këtij procesi prodhon ndriçimet karakteristike që shfaqen në qiellin e natës.
Ngjyrat e aurorës mund të ndryshojnë në varësi të gazeve atmosferike dhe lartësisë ku ndodh ndërveprimi. E gjelbra është ndër ngjyrat më të zakonshme, por gjatë fenomenit mund të shfaqen gjithashtu nuanca të kuqe dhe vjollcë.
Pavarësisht aktivitetit të parashikuar, një stuhi gjeomagnetike e kategorisë G1 konsiderohet relativisht e dobët dhe zakonisht nuk shoqërohet me pasoja serioze për jetën e përditshme.
Mund të regjistrohen ndikime të vogla dhe të përkohshme në funksionimin e disa satelitëve ose në mjedisin hapësinor pranë Tokës, por niveli i parashikuar nuk përfaqëson një stuhi të fuqishme gjeomagnetike.
Intensiteti real i fenomenit do të varet nga karakteristikat e erës diellore në momentin kur ajo arrin Tokën dhe nga mënyra se si fusha e saj magnetike ndërvepron me magnetosferën e planetit.
Edhe mundësia për të parë aurorën boreale nuk përcaktohet vetëm nga aktiviteti diellor. Pozicioni gjeografik, kushtet meteorologjike, vranësirat dhe ndotja nga dritat artificiale janë faktorë që ndikojnë drejtpërdrejt në dukshmërinë e saj.
Rajonet në gjerësi të larta gjeografike kanë shanset më të mira për ta vëzhguar fenomenin. Nëse aktiviteti gjeomagnetik intensifikohet përkohësisht, aurora mund të bëhet e dukshme edhe nga zona që ndodhen më në jug se kufijtë e saj të zakonshëm.
Për momentin, parashikimet tregojnë për një aktivitet relativisht të dobët dhe kalimtar. Megjithatë, mbërritja e dy rrjedhave të erës diellore krijon mundësinë që qielli në rajonet veriore të ofrojë një shfaqje më intensive të aurorës boreale gjatë netëve të 16 dhe 17 shtatorit.